MKS Tarnovia - strona nieoficjalna

Strona klubowa

Zegar

Logowanie

Najnowsza galeria

Tarnovia-Watra 10/11/2018
Ładowanie...

Statystyki

Brak użytkowników
zalogowanych i 1 gość

dzisiaj: 1248, wczoraj: 506
ogółem: 3 826 162

statystyki szczegółowe

Kontakty

Historia Klubu

Historia Sekcji Piłki Nożnej

       Za datę powstania TARNOVII przyjmuje się rok 1909. W tym roku młodzi tarnowianie w miejsce istniejących drużyn piłkarskich "Biało-Czerwoni" oraz Klubu Sportowego "Pogoń"powołują klub piłkarski TARNOVIA - CZARNI, który pod ta nazwą lub TARNOVIA-POGOŃ występuje w rozgrywkach w latach 1909-1914.W pierwszych latach reprezentantami klubu, rozgrywającymi mecze na boiskach południowej Polski byli: bramkarz: Kozłowski, obrońcy - Roman Wierzbanowski, Kroupa, pomocnicy - Krasicki, Roch, Kowalski, Sierosławski, napastnicy - Lis, Lechowicz, Galas, Węgrzyn, Sekura, a ponadto grali Władysław Wierzbanowski, Broda i Spólnik. Z odnotowanych w prasie wzmianek wynika, że drużyna ta przegrała z II reprezentacją Krakowa na boisku "Cracovii" w październiku 1912r. 0-5. W latach 1909-1914 TARNOVIA rozegrała dziesiątki spotkań miedzy innymi z Cracovią, Resovią, Czarnymi Jasło oraz innymi.
       W 1913 r. TARNOVIA -POGOŃ grała w galicyjskiej klasie A, którą zorganizował w tym roku Związek Piłki Nożnej. Były to pierwsze mistrzostwa Galicji. Brakuje jednak informacji o wynikach spotkań. W tym okresie TARNOVIA położyła szczególny nacisk na szkolenie własnego narybku piłkarskiego, udostępniając młodzieży boisko na treningi pod okiem doświadczonych zawodników, którzy stanowili trzon zespołu w latach 1918-1926. Byli to m.in. Andrzej Bogacz, Piotr Wiśniowski, Franciszek Wiśniowski, Zygmunt Galas, Zdzisław Szwarnowiecki, Mroczkowski, Smółka. I Wojna Światowa przerwała tak świetnie zapowiadający się rozwój klubu i tarnowskiej piłki nożnej. Adepci sportu i ich opiekunowie walczyli na różnych frontach, wielu oddało życie i nie doczekali wolnej Polski. Tuż po zakończeniu wojny grupa przedwojennych sportowców, na czele której stanęli Roman Wierzbanowski, Hipolit Kowalski i Edmund Klostermeyer wskrzesili drużynę piłkarską TARNOVII jako sekcję Towarzystwa Gimnastycznego Sokół I. Opiekunem klubu a później prezesem klubu był Tadeusz Lubieniecki. Sokoli Klub Sportowy TARNOVIA, którego piłkarzy nazywani Czerwonymi (z uwagi na używanie czerwonych strojów) rozegrał pierwszy oficjalny mecz po wojnie z Cracovią wiosną 1919r. Mecz zakończył się remisem 1-1. Pierwszą drużynę stanowili w tym meczu: Szamota, Galas, Błachowski, Mleczko, Kowalski, Dyda, Szydłowski, Klostermayer, Bogacz, Niedzielski, Michniewicz. Pierwszym trenerem drużyny po wojnie był Roman Wierzbanowski. W 1919 roku rozegrano osiem spotkań piłkarskich. Po remisie z Cracovią przyszło pierwsze zwycięstwo nad inną krakowską drużyną Podgórzem 4-0, remis z Jutrzenką Kraków 3-3, wygrane z Wawelem 5-0, Ludją Kraków 4-0, Resovią 7-1 i wreszcie dwa zwycięstwa w walce o prymat Tarnowa z żydowskim Samsonem 3-0 i 4-0. Jak wynika z tej statystyki w pierwszych ośmiu spotkaniach po wojennej przerwie TARNOVIA zanotowała sześć zwycięstw i dwa remisy. Drużyna zdobyła 31 bramek tracąc tylko 5.W latach 1919-1922 TARNOVIA rozegrała ponad 150 meczy. Gromiła zespoły należące do podokręgu jasielskiego, którego tytuł mistrzowski dzierżyła przez kilka lat. Przejęła potem palmę pierwszeństwa w nowo zorganizowanym podokręgu tarnowskim. Systematycznie broniła tytułu mistrzowskiego klasy B okręgu krakowskiego.
           W okresie powojennym meczy piłkarskich nie rozgrywano już na łąkach nad Białą. Miejscem spotkań zawodników i kibiców stał się Park Strzelecki, gdzie na terenie dzisiejszego ogródka jordanowskiego znajdowało się zaimprowizowane piłkarskie boisko. Własne boisko SKS TARNOVIA uzyskała dopiero w 1920 r. kiedy to "Sokół I" wydzierżawił od księcia Sanguszki teren obok dworca kolejowego. Działacze i zawodnicy własnymi siłami usunęli znajdujące się tam wraki samochodów i splantowali teren adoptując go do celów sportowych. Jesienią 1921 r. rozegrano na nowo zbudowanym boisku pierwsze spotkanie piłkarskie. Był to mecz pomiędzy TARNOVIĄ a Wojskowym Klubem Sportowym stacjonującego w Tarnowie 16 pułku piechoty. Nasi piłkarze wygrali 11-0. Rok później przy boisku wybudowano drewnianą trybunę, a w latach następnych całość otoczono wysokim parkanem. Wybudowano także trzy korty tenisowe, a pod trybuną zlokalizowano szatnie. Do 1922 r. drużyna rozgrywała wyłącznie spotkania towarzyskie, nastawiając się na konsolidację zespołu z myślą o rozgrywaniu meczów mistrzowskich. Wreszcie w 1922 r. zgłoszono drużynę do gier mistrzowskich w klasie B okręgu tarnowsko-jasielskiego. TARNOVIA z miejsca gromiła przeciwników i zajmowała czołowe lokaty walcząc przez kilka sezonów, niestety bez powodzenia, w eliminacjach o wejście do klasy A. Ówczesna klasa B stanowiła odpowiednik dzisiejszej III ligi. W pierwszym sezonie TARNOVIA na 12 możliwych punktów wywalczyła 11, mając stosunek bramek 28-6, zdecydowanie wygrała ligową rywalizację. Niestety w eliminacjach do klasy A zajęła ostatnie miejsce z dwoma zaledwie punktami. Przegraliśmy m.in. z drugą drużyną Cracovii 1-2 oraz drużyną Hakoah Bielsko aż 0-5. Nadmienić warto, że wtedy oprócz pierwszej drużyny rozgrywały swoje mecze drugi a nawet trzeci zespół TARNOVII.
         W kolejnych latach scenariusz ligowych występów TARNOVII się powtarza. Zdobywaliśmy kolejne tytułu mistrzowskie w klasie B, w nowo utworzonym podokręgu tarnowskim, jednak czegoś brakowało do osiągnięcia awansu. W 1923 r. tarnovianie w eliminacjach o awans do klasy A zajęli drugie miejsce, rywalizując z Olszą Kraków i ponownie z Hakoah Bielsko. Na własnym boisku odnieśliśmy dwa zwycięstwa pokonując Olszę 3-2 a Hakoah 2-1. Niestety mecze wyjazdowe zakończyły się wysokimi porażkami- w Krakowie 2-5,a w Bielsku 0-4. Rok później tarnovianie ponownie wygrali rozgrywki klasy B, rywalizując m.in. z Spartą, Jutrzenką, Podgórzem, Zwierzynieckim, AZS Kraków, Wisłoką Dębica, Resovią i drużyną z Bochni. W tym roku jednym z gości tarnovian była drużyna z Czech Hradec Kralowe, z którą niestety przegrali 0-1. To nie była jedyna zagraniczna drużyna, z którą TARNOVIA grała. W pierwszej połowie 20 lat ubiegłego wieku w Tarnowie często gościły renomowane zagraniczne drużyny: Budapeszt Torna Club, Vive A.C, Hakoah Graz.
          W 1925 r. TARNOVIA ponownie została mistrzem klasy B, zdobywając 20 punktów tracąc jedynie dwa. Jedyną porażkę zanotowaliśmy na boisku Resovii, której ulegliśmy 1-2. Również drugi zespół grał bardzo dobrze, w 10 meczach nie zaznał porażki. Przyszedł wreszcie dla drużyny przełomowy 1926 r., w którym znowu piłkarze odnotowali tylko jedną porażkę. TARNOVIA po raz piąty z rzędu zajęła pierwsze miejsce w mistrzostwach klasy B, zdobywając 21 punktów, mając bilans bramkowy 55-13. Drużynę trenował wtedy słynny piłkarz Cracovii Józef Kałuża. Wreszcie udało się również wywalczyć upragniony awans do klasy A. Tarnovianie pokonali w turnieju eliminacyjnym drużyny Zwierzynieckiego Kraków, Białej Lipnik i Victorii Sosnowiec. Ostatni decydujący o awansie mecz wygrała TARNOVIA na boisku w Sosnowcu 4-1. W drużynie, która wywalczyła zasłużony awans występowali: Piotr Wiśniowski, Zygmunt Galas, Józef Ziemianin, Józef Szydłowski, Hipolit Kowalski, Wilhelm Macko, Andrzej Bogacz, Eugeniusz Skwirut, Zdzisław Szwarnowiecki,Karol Kawecki i Franciszek Wiśniowski. Za największy sukces w tamtym okresie uznano remis z zespołem Wisły Kraków 2-2 w meczu rozegranym 5 grudnia 1926r. W pierwszym sezonie po awansie do klasy A drużyna zajęła drugie miejsce ustępując Cracovii (która awansowała do I ligi), wygrywając 14 spotkań na 24 mecze. W 1928r. klub uniezależnia się od Sokoła I i organizuje się jako samodzielny Klub Sportowy TARNOVIA. Niestety drużyna doznała poważnych osłabień, do Garbarni Kraków przeszli Ziemian i Władysław Jachimek (najlepszy strzelec drużyny- 40 bramek), do Legii Warszawa (którą założyli byli piłkarze Cracovii) Smoczyk a do wojska poszedł Józef Jachimek. Na 25 meczy rozegranych w tym sezonie TARNOVIA wygrała raptem 6, 3 zremisowała a 16 przegrała. W 1929 r. TARNOVIA wygrywa już 13 meczy i zajmuje czołową lokatę. Wygraliśmy m.in. z Olszą 5-1, Wawelem 4-1, Cracovią IB 4-2.
         W następnych latach odmłodzony zespół nie osiąga jednak błyskotliwych wyników. W latach 1930-31 broni jeszcze pozycji w klasie A, lecz w 1932 r. spada do klasy B.W 11 meczach zdobyła tylko 4 punkty. W 1933 r. po rocznej kwarantannie młody, lecz okrzepły już zespół powraca do klasy A zdobywając w 18 meczach 31 punktów. W decydującym o awansie meczu TARNOVIA ograła Krowodrzę Kraków 8-0. W drużynie tej grali: M.Krawczyk, Rudolf Pirych i F.Mróz. W 1934 r. drużyna zajęła II miejsce za Grzegórzeckim z Krakowa. Po zakończeniu sezonu TARNOVIA rozegrała na ośnieżonym już boisku towarzyskie spotkanie z I-ligowym Ruchem Wielkie Hajduki, które przegrała 3-8. W drużynie Ruchu w ataku grali reprezentanci Polski: Peterek i Wilimowski, zaś w TARNOVII wyróżniał się F.Wychodil, oprócz niego w tym meczu zagrali m. in. Gofron, Mróz, Donnersberg  i Szybalski. W tymże roku przed meczem z Wawelem Kraków (TARNOVIA przegrała 2-1) odbył się miły jubileusz poświęcony Władysławowi Jachimkowi, który rozegrał w barwach Tovii 400 meczy.
        W 1935 r. ponownie tarnovianie spadli o klasę niżej, stało się tak na skutek reorganizacji - rozegrano tylko jedną rundę. Po roku jednak TARNOVIA znowu się okazała za silna na B klasę. W 1937 r. zreorganizowano w Polsce rozgrywki ligowe. Powstała klasa okręgowa, w której rozpoczęli rywalizację piłkarze TARNOVII. Zespół zakończył te rozgrywki na czwartym miejscu. Na tej samej pozycji skończyła TARNOVIA rozgrywki w sezonie 1938/39, zwyciężając m. in. nowego lokalnego rywala T.S. Mościce 3-2 . W niedokończonym sezonie z powodu wybuchu wojny po 20 kolejkach TARNOVIA zajmował 5 miejsce, tracąc do lidera Fabloku Chorzów 15 pkt. W ostatnich przedwojennych latach trzon drużyny tworzyli: J.Klimek, E.Kapustka, F.Mróz, W.Jachimek, F.Wychodoli, M.Gofron, M.Krawczyk, S.Łabno, K.siekierski, J.Witek, W.Donnersberg, S.Roik, E.Roik, Z.Nowak, E.Baj, Lach, A.Pirych, Piechnik. Na jesień 1938 r. tarnovianie rozegrali towarzyskie spotkanie z I ligową drużyną B.A.C. z Wiednia, który wygrali aż 5-0. Na rewanż TARNOVIA została zaproszona na jesień 1939r., który z przyczyn wiadomych się nie odbył. W latach 30-tych tarnovianie zagrali także sparing z reprezentacją Palestyny. Zawodnicy TARNOVII: M.Krawczyk, E.Baj, W.Donnersberg i F.Mróz byli regularnie powoływani do reprezentacji Krakowa w której strzelali bramki. W ostatnim roku przed wojną barw TARNOVII bronili W.Donnersberg, J.Żmuda, S.Łabno, F.Mróz, M.Gawron, Lonczek, S.Roik, E.Roik, E.Kapustka, R.Pirych, Z.Tarsia, S.Maliński, T.Kokoszka, F.Łabędź, R.Bazyli. Większość z nich stanowiła o obliczu powojennej TARNOVII.
         W 1939 r. sportowców powołano do wojska. Marian Krawczyk jeszcze w 1938 r. trafił przez służbę wojskową do wileńskiego zespołu Śmigły. We wrześniu wraz ze swym oddziałem wymaszerował z koszar i słuch po nim zaginął. Nadszedł czas okupacji hitlerowskiej. Ofiara hitleryzmu padli: Mieczysław Rozwadowski, Mieczysław Ludertowicz, Kołodziej, Hipolit Kowalski i Roman Jarosz. Przez piekło obozów koncentracyjnych przeszli Tadeusz Lubaniecki, Stanisław Maliński (uciekł z obozu w Oświęcimiu w 1944 r.) i wielu innych. W okresie okupacji jednak życie sportowe nie zamarło zupełnie. Rozgrywano konspiracyjne mecze głównie poza Tarnowem, w Krzyżu, Ciężkowicach, Limanowej czy Bobowej.
          Już w pierwszym kwartale 1945r. przedwojenni działacze Stefan Błachowski i Jerzy Bossowski wraz z adwokatem Czesławem Langiem opracowali statut klubu, który został bez przeszkód zatwierdzony przez Urząd Wojewódzki w Krakowie. Towarzystko Sportowe TARNOVIA reaktywowało najpierw sekcje piłki nożnej . Przedwojenni zawodnicy , którzy zresztą przez cały okres okupacji mieli kontakt z piłką rozgrywając konspiracyjne mecze, rozpoczeli sezon 4 lutego 1945r. Dwa miesiące później rozegrali pierwszy mecz z T.S. Mościce wygrywając 3-0. Strzelacami bramek byli : władysław Roik - 2 oraz Cholewa. Pierwsza drużynę w tym meczu stanowili: Szewczyk, Mróz, Barwiński, Anioł, Kozioł, Stanisław Roik, Kokoszka. Odrodzenie się w szybkim tempie klubu to przede wszystkim zasługa rzeszy działaczy sportowych. Do nich należeli: Augustyn, Błachowski, Bossowski, Galas, Gryl, Gucwa, Jachimek, Kindlik, Kuliński, Lang, Łabędzki, Sekura , Serwiński, Szydłowski (zawodnik drużyny z 1909r.) i Zardzielewicz.
             Powojenna drużyna została oparta na przedwojennej juniorce. W drużynie tej prym wiedli bracia Roikowie, Kokoszka, Mróz i bardzo popularny Antoni Barwiński. W 1948 r. po eliminacjach TARNOVIA awansowała do ekstraklasy. Jest to największy sukces w dziejach klubu. Na mecze piłkarskie organizowane w Tarnowie, poza miejscowymi kibicami, zjeżdżali entuzjaści piłki nożnej z odległych miejscowości. Zwykle cała widownia była wypełniona. Sympatycy towarzyszyli także piłkarzom w meczach wyjazdeowych, zaś dla tych, którzy pozostawali na miejscu, organizowano transmisje telefoniczne na boisku lub w świetlicy.
       Wśród ówczesnych zawodników ligowej drużyny wybijał się Antoni Barwiński, członek kadry narodowej, który w latach 1947-1950 rozegrał w reprezentacji Polski jaki lewy obrńca 17 spotkań. W ekstraklasie w 1948 r. TARNOVIA, zdobyłą 22 punkty zajmując na 14 zespołów 11 miejsce i wraz z Garbarnią, Rymerem Radlin i Widzewem Łódź w 1949 r. spadła do powołanej II ligi państwowej. Niemniej jednak w toku rozgrywek TARNOVIA pokonała Legię na jej boisku w Warszawie 2:0, Wisłę 2:1, Ruch 3:0, Wartę 3:1, Garbarnię 2:0, AKS Chorzów 4:0, Rymer 4:0, Widzew 5:1, a w Tarnowie z ówczesnym mistrzem Polski Cracovią uzyskała remis 1:1. Barw drużyny walczącej w ekstraklasie bronili: Roman i Rudolf Pyrichowie, Tadeusz Kokoszka, Antoni Barwiński, Edmund, Stanisław i Włądysław Roik, Stanisław Maliński , Roman Binek ,Streit, Franciszek Mróz, Dwuraźny. Podczas spotkań TARNOVII z czołowymi drużynami Polskiw 1948 r. najskuteczniejszym strzelcem był Streit . Strzelił on min. wszystkie trzy bramki w meczu z Ruchem Chorzów i dwie bramki w meczu z Legią w Warszawie.
          Warto przypomnieć że drużyną TARNOVII i jej wynikami interesował się Jerzy Putrament, ówczesny ambasador Polski w Paryżu. Na ręce prezesa zarządu Langa przesłał list z wyrazami uznania dla osiągnięć sportowych piłkarzy. Ligowa drużyna z 1948 r. zostałą wyróżniona przez Polski Związek Piłki Nożnej przyznaniem pierwszego miejsca w konkursie za grę fair. Trenerami tej drużyny byli Artur Walter i Władysław Lemieszko, a kierownikami sekcji Stefan Błachowski, Piotr Wiśniewski i Władysław Żarow. Dwaj pierwsi byli przedwojennymi zawodnikami, stąd cieszyli się w druzynie szczególną sympatią i autorytetm.
       Po pechowym spadku z ekstraklasy, która w roku 1949 zostałą pomniejszona do 12 drużyn (spadek 4 drużyn) , TARNOVIA grała w II lidze. W 1949r. uplasowała się na drugim miejscu za Rymerem Radlin , w 1950 r. na trzecim, 1951 r. na czwartym, 1952 r. ponownie na drugim, 1953 r. na siódmym, a w 1955 r. na czternastym i spadła do III ligi (ligi okręgowej), by w następnym roku spaść do A-Klasy. W fatalnym roku 1956 przez pierwszy zespół przeszło 36 zawodników. Słabe zgranie i płynność zespołu sprawiło, że po 8 latach zaszczytnego uczestnictwa w ekstraklasie i II lidze, TARNOVIA znalazła się w A-Klasie.
            W 1957 r. TARNOVIA powróciła do ligi okręgowej, w której zajmowała stale czołową lokatę. W latach 1959 - 1962 drużynę opuściło szereg zawodników. Odeszlo min. Swoboda do Cracovii, Zych do Górnika Wałbrzych, Jagielczuk i Cygan do Hutnika, Marek do Zagłębia sosnowiec, Leśniak do Wisły, Żurkowski do Calisu, Kalisz, Gut, Czuba do Górnika Jaworzno, to spowodowało że drużyna spadła do na jeden rok do A-Klasy. Po powrocie do ligi okręgowej plasowała się stale w środku tabeli.
            W 1969 r. treningi objął Władysław Lemieszko, który w ciągu trzech lat wprowadził drużynę do III ligi państwowej, składającej się z sześciu grup po 14 drużyn. Autorami tego sukcesu byli: Szafrankiewicz, Krok, Mikoś, Andrzej Roik, Wojtarowicz, Krakowski, Pankowski, Drwal, Strzelczyk, Rzepka, Bożek, Lechowicz, Marian i Zygmunt Prokop, Petka, Marczyk. Kierownikiem drużyny był wówczas K. Borkowski.
           W roku następnym na skutek reorganizacji systemu rozgrywek TARNOVIA powraca do klasy okręgowej. W sekcji trenerami młodszych drużyn w latach 1970-1973 byli: Zdzisław Purchla, Jan Lewandowski, Ryszard Lis, Marian Kuciewicz. W sezonach rozgrywkowych 1973/74, 1974/75, 1975/76 zespół zajmował kolejno 3,4 i 5 miejsce oraz awansował do nowopowołanej III ligi. Kierownictwo drużyny objął Jacek Skórski, treningi prowadził Zdzisał Purchla. Młodsze drużyny prowadzili trenerzy: Lemieszko, Mazurek, Bujoczek, Kuciewicz. Po trzech latach, tj. posezonie 1978/79 drużyna spadłą do klasy wojewódzkiej. Trenerem drużyny w sezonie 1978/79 był Andrzej Horba, były zawodnik Wisły Kraków i Unii Tarnów, bramkostrzelny napastnik. W tej spadkowej drużynie grali: Łukasiński, Słupek, Duraj, Niemczura, Krok, Kościółek Pisarczyk, Kasperek, Bagiński,Szydłowski, Bajorek, Urasiński, Mikoś, Syrek , M.Prokop, Jesionowski, Tokarski, Januś, Półkoszek.
               W sezonie 1976/77 Bardzo dobrze spisali się trampkarze. Pierwsza drużyna w składzie: Jaszczur, Cichoń , Kalita, Myśliński, Dziura, Paprocki, Bajewski, Magiera, Mazur, Dobosz, Frycz, Jaśkiewicz,Szpak, Brożek, Kordecki i Niemczurazajeła w rozgrywkach I miejsce zaś II drużyna (trampakrze młodsi) w składzie: Rakoczy, Kwiek Z., Kozioł, Oleś, Sokół, Drwal, Pisanek, Adamski,Kwiecień, Tokarski, Labok, Fedorowicz, Zysiak, Mikołajczyk, Kwiek P. zajeła III miejsce.
             W lipcu 1979 r. nastapiło połączenie trzech klubów: TARNOVII, Metalu i Tamelu, a tym samym również również tzrech sekcji piłki nożnej. Pierwsza drużyna złożona z zawodników TARNOVII i Metalu, trenowana przez trenerów Czapkę i Horbę, prowadziła w rozgrywkach klasy wojewódzkiej, jednak na finiszu wyprzedził ją Igloopol Dębica, który po barażach awansował do III ligi. W 1982 r. powiększono III ligę do ośmiu grup po 14 zespołów, TARNOVIA do niej powróciła na okres trzech lat. W sezonie 1985/86 spadła do klasy okręgowej. Jednak po rocznej kwarantannie drużyan powróciła do III ligi.Trenował ją wówczas Stanisław Krok. Miała nawet szansę awansu do II ligi . Pod koniec sezonu dała się jednak wyprzedzić drużynie Karpaty Krosno. Natomiast w sezonie 1988/89 drużyna zajeła dziewiąte miejsce i nie zmieściła się w pomniejszonej do czterech grup III lidze. Po zajędciu piątego miejsca w rundzie jesiennej wiosną 1989r. przegrywała mecze na włąsnym boisku, a w ostatnich wręcz grała dla Garbarni i Cracovii, nie licząc sie z opinią kibiców. Zarząd sięgnał do uprawnień statutowyh i nałożył na zawodników kary dyscyplinarne. Bezwzględną sześciomiesięczną dyskwalifikacją zostali ukarani: Andrzej Hajnysz, Jacek Czarnik, Dariusz Bojdo (kapitan drużyny), Roman Minnich i Zbigniew Labok. Po trzy miesiące dyskwalifikacji z zawieszeniem na rok otrzymali: Kazimierz Kapustka, Marek Łukasiński i Tadeusz Stachura. Przez własną lekkomyślność drużyna spadła do nowozorganizowanej klasy międzyokręgowej.
           Zespół TARNOVII do III ligi powraca w sezonie 1991/92. W sezonie 1996/97 od spadku do IV ligi TARNOVIĘ ratuje drużyna mieleckiej Stali która przed rozpoczęciem sezonu wycofuje się z rozgrywek z powodu kłopotów finansowych, pozostawiając wolne miejsce w lidze. Jednak III ligowy byt zostaje zachowany jeszcze tylko jeden sezon. W sezonie 1997/98 zajmujemy ostatnie miejsce w lidze z "dorobkiem" 10 pkt. Po siedmiu latach gry w IV lidze następuje kolejny spadek, tym razem do V ligi. Po tym zarząd klubu mimo sprzeciwów kibiców postanawia wycofać zespół z rozgrywek V ligi. Jednak to nie koniec seniorskiej piłki w Tarnowie. W tym samym sezonie rezerwy TARNOVII awansują z A-Klasy do nowoutworzonej VI ligi (klasy okręgowej) w której występuje już jako I drużyna TARNOVII. W sezonie 2011/2012 następuje reorganizacja ligi (likwidacja VI ligi) przez co TARNOVIA awansuje do V ligi nazywanej teraz Klasą Okręgową. 
 
 
Nazwy:
 
 
1909 - TARNOVIA-CZARNI lub TARNOVIA-POGOŃ (występowały obydwie nazwy),
1918 - Sokoli Klub Sportowy TARNOVIA ( drużyna piłkarska od 1918 do 1928r. lat stanowi sekcję              Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" jednak nazwa pozostaje aż do wybuchu wojny ),
1945 - Towarzystwo Sportowe TARNOVIA (reaktywacja klubu po II wojnie św.),
1950 - Związkowy Klub Sportowy OGNIWO-TARNOVIA ( Tarnovia przystępuje do Związkowego Klubu    Sportowego "OZET"),
1954 - Tarnowski Klub Sportowy SPARTA - TARNOVIA (przystąpienie do Zrzeszenia "Sparta"),
1957 - Klub Sportowy START - TARNOVIA (fuzja z Spółdzielczym Klubem Sportowym "Start"),
1979 - Międzyzakładowy Klub Sportowy TARNOVIA (fuzja z "Metalem" i "Tamelu"),
1981 - Miejski Klub Sportowy TARNOVIA (usamodzielnienie "Metalu" i "Tamelu").


 

Najbliższe spotkanie

W najbliższym czasie zespół nie rozgrywa żadnego spotkania.

Reklama

Ostatnie spotkanie

MKS TarnoviaKS Watra Białka Tatrzańska
MKS Tarnovia 1:4 KS Watra Białka Tatrzańska
2018-11-10, 13:00:00
Tarnów ul. Bandrowskiego 9
     

Wyniki

Ostatnia kolejka 15
MKS Tarnovia 1:4 KS Watra Białka Tatrzańska
LKS Barciczanka Barcice 2:1 MKS Limanovia
ZKS Unia Tarnów 3:0 LKS Orkan Szczyrzyc
GKS Glinik Gorlice 1:3 MKS Poprad Muszyna
Bocheński KS 1:0 LKS Lubań Maniowy
MKS Sandecja II Nowy Sącz 3:2 LKS Dunajec Zakliczyn
GKS Drwinia 2:1 LKS Szaflary
LKS Olimpia Pisarzowa 0:1 Okocimski KS

Najbliższa kolejka

Najbliższa kolejka 16

Wyszukiwarka